Και όμως...ένα μικρό και (διόλου) ασήμαντο blog "τάπωσε" τα μεγάλα ΜΜΕ της χώρας και μάλιστα σε θέματα που κάνουν...τζιζ, όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο αλλά παγκοσμίως as well.
Μπορεί ο Angus να έκλεβε σχεδόν πάντοτε την παράσταση, η δύναμη ομως αυτής της τρομερής ρυθμικής μηχανής που μας πήρε τα μυαλά από το '80 και μετά, ήταν ο Malcolm - κι αυτό το ήξερε πρωτίστως ο μικρός του αδερφός.
Έφυγε, νεότατος, στα 64 του χρόνια, όπως έζησε...χαμηλών τόνων, σεμνός, αθόρυβος- μεταφορικά βεβαίως- ακόμα κι αν το διαδίκτυο "βούηξε" κυριιολεκτικά λίγα μόλις λεπτά από την αποχώρηση του.
Nuff said- actions speak louder... forever ago
Kυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες το βιβλίο του φωτογράφου Γιώργου Νικολαΐδη «Είμαστε τρελοί κι ευτυχισμένοι- Φωτογραφίζοντας την άγρια πλευρά της δεκαετίας του ‘80» το οποίο αποτελεί την πρώτη εκδοτική εμφάνισή του.
Ο Γιώργος Νικολαΐδης ο οποίος έχει διαγράψει μακρά και εντυπωσιακή πορεία στο χώρο της φωτογραφίας από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 μέχρι τις ημέρες μας, ανέσυρε από το πλούσιο αρχείο του και κυκλοφορεί για πρώτη φορά μια σειρά ανέκδοτων μέχρι σήμερα φωτογραφιών που τράβηξε ο ίδιος καλύπτοντας σημαντικά γεγονότα στην περιοχή των Εξαρχείων και του κέντρου της Αθήνας, καθώς και σε διάφορες συνοικίες της μητρόπολης τη δεκαετία του ‘80.
O Zodiac με τους Mindwarp και όλο το αξιαγάπητο συναπάντημα του goth/space rock και του grunge, (όταν τα δυο αυτά είδη 'συνυπήρχαν' ως κοινότητες που ισορροπούσαν σε μια επικίνδυνη και ταυτόχρονα διασκεδαστική κατά μια- rock n'roll έννοια, 'κόψη' ενός ξυραφιού που 'έστειλε' πολλούς
Το Σεπτέμβριο που μας πέρασε, η εταιρεία ερευνών και δημοσκοπήσεων Public Issue παρουσίασε έρευνα στην οποία αποδεικνύεται ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, ο ελληνικός λαός υπέστη μια σημαντική ιδεολογική μεταστροφή: όλο και περισσότεροι Έλληνες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο ‘δημόσιο’ και στρέφονται, ιδεολογικά πάντα, προς τον ‘ιδιωτικό τομέα’.
Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους.
Τα ταϊσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Όταν τα χρήματα λείψουν, από που θα κρατηθούν;
Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία.
Αλκίνοος Ιωαννίδης.
Ευχαριστούμε την Άντζι Θοεδώρου που μας το θύμισε από τη σελίδα της στο φατσόβιβλίο.
